Vorige week bouwde ik in drie dagen een tool die een developer een maand had gekost. Ik vond het geweldig. En ik bouwde door.
Vorige week bouwde ik in drie dagen een tool die een developer een maand had gekost. Ik vond het geweldig. En ik bouwde door.
Het heet vibe coding: je beschrijft in gewone taal wat je wilt, en AI schrijft de code, test de code, past de code aan op basis van wat je terugzegt. Snel, naadloos, altijd beschikbaar. Andrej Karpathy, voormalig directeur AI bij Tesla, muntte de term begin 2025. Sindsdien is de adoptie zo snel gegaan dat de cijfers er al achteroplopen: bij Google en Microsoft wordt inmiddels dertig procent van alle nieuwe code door AI gegenereerd. Dat is infrastructuur, geen experiment.
Systemen, logica en de werkelijkheid en de mensen die haar niet (meer) bevragen.
In het tweede seizoen van De kunst van het verdwijnen gaan de makers op zoek naar de Antwerpse jodenpakkers, burgers die tijdens de Tweede Wereldoorlog actief meewerkten aan de deportatie van Joodse medeburgers, mensen die adressen aanwezen, lijsten opstelden, en anderen classificeerden op basis van kenmerken: een naam, een adres, een gezicht op straat. Die lijsten waren een instrument van een logica die mensen reduceerde tot categorieën, en categorieën tot bestemming. Ze noemden zichzelf geen moordenaars, ze wezen alleen aan.
In het eerder uitgebrachte seizoen van diezelfde podcast is er Fred Kader, de vierjarige jongen die op een zaterdagochtend in 1942 door zijn moeder van het Antwerpse Centraal Station werd weggestuurd, alleen, zonder omzien, terwijl de mensen om hem heen op transport werden gesteld. Zijn naam stond op een lijst. Zijn moeder zag iets wat de lijst niet zag, en doorbrak daarmee de logica van het systeem met het enige wat een systeem niet kan bevatten: ze stuurde hem weg.
Een man zit in een opnamestudio met een koptelefoon op. Hij luistert naar iemand die een stem inspreekt. "Ik ben de stem," klinkt het. De man schudt zijn hoofd. Iets zwaarder. "Ik ben de stem," opnieuw, een halve toon lager. De man knikt. Ja. Dit is hem.
Hij zoekt het geluid dat past bij wat alleen hij kan horen. Een auditie voor een stem in zijn hoofd. Het heeft iets absurds en iets volkomen logisch, en als kijker besef je dat je iets leert over een wereld waar je alleen via hem bij kunt. Hij is het enige kanaal. Na deze scène zien we hem nooit meer terug.
Waarom ik ’s avonds liever naar liefde luister dan naar de wereld.
Oekraïne was te doen. Dat klinkt cynisch, maar zo voelde het. Elke avond voor het slapengaan: Boekestijn en De Wijk, twee stemmen die de frontlinie uitlegden als een bordspel. Eén conflict, twee deskundigen, een cadans waar ik heerlijk van sliep.
Dat was drie jaar geleden. Nu bestrijkt de dagelijkse podcast van de twee heren Oekraïne, Iran, Venezuela, Israël en China, en welk ander geopolitiek conflict ook. Het format is hetzelfde. De wereld is groter geworden dan het format aankan, en ik hoor ze soms zoeken.
Op Netflix staat The Dinosaurs, vier afleveringen, Morgan Freeman als stem, Spielberg als uitvoerend producent. Ik was acht jaar toen Jurassic Park uitkwam en begreep toen voor het eerst dat er iets had geleefd wat groter was dan alles wat ik kende. Die fascinatie is nooit weggegaan.
The Dinosaurs herinnert je aan iets wat je te vergeten neigt. De tijdschaal rekt zo ver op dat een week actualiteit even precies zo groot is als hij is: één week, in een geschiedenis van honderdvijftig miljoen jaar. Industrial Light & Magic reconstrueerde de dieren op basis van fossielen en het nodige giswerk, en op een zondagavond op de bank maakt dat weinig uit. De Ubirajara jubatus — een kipachtig wezen met manen langs zijn rug en stijve linten op zijn schouders — danste zichzelf waarschijnlijk de evolutie uit. Zijn vertoon werd met elke generatie extravaganter, totdat het een last was die hij niet meer kon dragen.
Er zijn mensen die niet alleen gaan stemmen, maar ook nog op een kandidatenlijst gaan staan. Die hun eigen schaamte opzij zetten ten gunste van een wandelpad, een boom, een bankje in een park.
Harrison Sullivan weet precies wanneer hij de camera aanzet. Hij rijdt een McLaren, woont in Marbella, draagt een horloge dat meer kost dan een jaarsalaris. Hij is vierentwintig. Online heet hij HSTikkyTokky. Dat hij die McLaren vermoedelijk achterliet na een ongeluk in Surrey en sindsdien op de vlucht is, maakt de content alleen maar beter.
Zo werkt het. Niet de boodschap telt, de clip telt.
Elke keer als Karoline Leavitt optreedt, is het even wennen. Ze liegt, ja, maar dat doen politici en woordvoerders al zo lang als er belangen te verdedigen zijn. Wat opvalt is het gemak. De kalmte waarmee ze een werkelijkheid presenteert die ze onmogelijk zelf kan geloven. Waarbij „de president bedoelde eigenlijk’ klinkt als een mededeling over het weer.
De vraag is wat dat doet, als mens. Van binnenuit.
Gisteren belde ik een oude jeugdvriendin. Niet zomaar een avondje bijpraten, maar een watchparty: we keken samen, via WhatsApp, een documentaire over America's Next Top Model. Een reünie met onze tienerwereld, vanuit de veilige afstand van twee decennia. We wilden weten wat we ooit hadden gezien. Wat we hadden geslikt als normaal.
De setting zei al iets. We wonen niet ver van elkaar, maar onze levens wel. Dat gebeurt. Twintig jaar is genoeg tijd om twee mensen zo te vormen dat ze bijna onherkenbaar zijn voor de tieners die ze ooit waren. Alleen was het bij haar geen gewone groei, geen gewone afstand.
Over groene post-its, culturele echokamers en de lijsttrekkers die iets te zeggen hadden.
Donderdag, Pakhuis de Zwijger. Buiten hangt de verkiezingskoorts die Amsterdam eens in de vier jaar treft. Op 18 maart kiezen we een nieuwe gemeenteraad, en binnen zit de culturele sector van de stad bij elkaar. Journalisten, makers, beleidsmakers, adviseurs. Een zaal die weet waar ze voor staat, en precies weet wat er op een vraag geantwoord moet worden.
Het debat, georganiseerd door het Amsterdams Fonds voor de Kunst, de Amsterdamse Kunstraad en Amsterdamse Culturele Instellingen, wordt door CDA-lijsttrekker Rogier Havelaar grapjassend bestempeld als het "duurste debat van Amsterdam." Een aardige opener. Maar als de avond vordert, vraag je je af of hij ook de meest veilige heeft bedoeld.
Over rituelen, verbinding en wat Jim van Os al jaren probeert te zeggen
Vanochtend stond ik in de sportschool. Ik ben er graag, het repetitieve van de bewegingen, de kleine overwinningen, het dagelijkse afspreken met jezelf. Iets ritualistisch. Terwijl ik bezig was belandde ik per toeval op mijn meest geluisterde playlist van 2021, en meteen was ik er weer. Die tijd. Het voelde als een tijdmachine die niemand heeft besteld.
Corona heeft een generatie getekend, dat weten we. Maar wat me vanochtend opviel is iets subtielers: het was een periode waarin de vanzelfsprekendheid van dingen verdween. Niet dramatisch, niet in één keer, maar geleidelijk. Vriendschappen die op een andere manier kwamen te liggen. Gewoontes die wegvielen en niet terugkwamen. Relaties die anders bleken dan gedacht. Niet omdat er iets kapotging, maar omdat de omstandigheden verschoven en daarmee alles wat daarop rustte.
Vanavond zag ik Sirāt van Oliver Laxe. Daarna zette ik het journaal aan.
Op het journaal: mensen vast in Dubai. Raketten op de stad die ze jarenlang aan hun volgers hadden verkocht als het beloofde land. En nu met hun kinderen de schuilkelder in.
Belasting op wat je echt verdient is geen diefstal. Het is het toegangsbewijs tot een land dat werkt.
Het is weer raak. Sociale media lopen over van verontwaardiging. 'Diefstal,' roept de een. 'Kom in opstand,' post de ander. De aanleiding is het nieuwe box 3-stelsel, dat vanaf 2028 belasting heft over werkelijk rendement op vermogen. Wat je echt verdient aan spaargeld, beleggingen en vastgoed, wordt straks belast. Geen fictief percentage meer, maar gewoon de echte winst. Toch klinkt de reactie, in een land dat zichzelf graag beschaafd noemt, opmerkelijk primaal.
Wie box 3-belasting betaalt, heeft per definitie vermogen boven de vrijstelling van bijna zestigduizend euro. Dat zijn niet de mensen die het zwaarst worden geraakt door de huurprijzen, de wachtlijsten in de zorg of de stijgende energierekening. De verontwaardiging is grotendeels de verontwaardiging van het bezit, en die vraagt om wat meer zelfreflectie dan ze doorgaans krijgt.
Nathalie van Berkel is weg. Nog voor haar eerste werkdag. Een opgepoetst CV, HBO-propedeuse werd universitaire master Wikipedia. Binnen 24 uur afgebrand.
Terwijl Ivo Opstelten maandenlang de Kamer voorhield dat er slechts 1,25 miljoen gulden naar drugscrimineel Cees H. was gegaan Vandaag Inside. Het was 4,7 miljoen. Het bonnetje? "Onvindbaar", zei Opstelten bij herhaling De Belegger. Ambtenaren en magistraten wisten dat hij loog. Meerdere waarschuwingen naar Den Haag werden genegeerd Vandaag Inside. Teeven bevestigde achter gesloten deuren al in april 2014 het echte bedrag aan een topambtenaar, de Kamer hoorde er niets van EenVandaag.
Over de toeschouwer die zichzelf voor dader verslijt
De Olympische Spelen in Milaan leverden deze week een scène op die ongemakkelijk lang blijft hangen. Vladyslav Heraskevych, Oekraïens skeleton-atleet, weigerde te starten zonder zijn helm. Op die helm: foto's van Oekraïense sporters die zijn omgekomen in de oorlog. Het IOC bood hem een zwarte rouwband aan als compromis. Hij weigerde. Er zijn niet genoeg zwarte armbanden om de slachtoffers van deze oorlog te herdenken, zei hij. Hij werd gediskwalificeerd. Hij offerde het hoogtepunt van zijn sportleven op voor een daad die niemand hem kan afnemen.
Tegelijkertijd pistte de Brits-Amerikaanse freestyleskiër Gus Kenworthy ""Fuck ICE"" in de sneeuw en postte dat op Instagram. Het IOC zweeg, want sociale media vallen buiten hun regels. Hij oogstte 1,2 miljoen views en geen enkele sanctie.