Harrison Sullivan weet precies wanneer hij de camera aanzet. Hij rijdt een McLaren, woont in Marbella, draagt een horloge dat meer kost dan een jaarsalaris. Hij is vierentwintig. Online heet hij HSTikkyTokky. Dat hij die McLaren vermoedelijk achterliet na een ongeluk in Surrey en sindsdien op de vlucht is, maakt de content alleen maar beter.
Zo werkt het. Niet de boodschap telt, de clip telt.
Louis Theroux volgt hem voor zijn nieuwe Netflix-documentaire Inside the Manosphere, net verschenen. Hij spreekt ook met Sneako, echte naam Nicolas Kenn De Balinthazy, die vindt dat vrouwen niet mogen stemmen, regelmatig antisemitische uitspraken doet en aanwezig was op Trumps inauguratiebal. Barron Trump kijkt zijn content, vertelt hij. Niemand die ervan opkijkt, ook Sneako zelf niet.
Dat is precies het punt. Sneako’s antisemitisme staat lijnrecht tegenover de onvoorwaardelijke pro-Israël koers van de MAGA-beweging die hem groot maakte. Trump, Musk, de hele infrastructuur die zijn platform bouwde. De tegenstrijdigheid is niet iets wat ze liever hadden vermeden. Ze hebben er geen last van omdat het nooit om overtuiging ging. Een antisemitische clip scoort. Een pro-Trump clip scoort. De boodschap is altijd te koop.
Dit is wat de documentaire laat zien zonder het hardop te zeggen: de manosphere is geen ideologie. Het is een clipformaat. Misogynie, financieel advies, fitness, complottheorieën, traditionele gezinswaarden van mannen zonder gezin. Het zit allemaal in dezelfde verpakking omdat de verpakking het product is. Dertig seconden verontwaardiging, vijftien seconden gespierd bovenlichaam, tien seconden wijsheid over vrouwen. Kijken kost niets. Geloven is optioneel.
En de volgers weten dat, ergens. Theroux spreekt mannen die niet dom zijn, niet naïef, niet blind. Ze weten dat de grote broer ook een product verkoopt. Ze kopen het toch, omdat het alternatief geen grote broer is en geen product maar gewoon stilte. Dat is wat de attention economy begrijpt en wat beleidsmakers structureel onderschatten: mensen stappen niet in dit soort bewegingen omdat ze de leugen niet doorzien. Ze stappen erin omdat er nooit iets anders voor ze is geweest.
Justin Waller is aannemer uit Louisiana, bevriend met de Tate brothers, regelmatig gast op Mar-a-Lago en gefotografeerd naast Donald en Barron Trump. Honderdduizenden mannen zien hem als voorbeeld. Hij legt zijn huwelijk uit als een logistiek systeem. Hij doet de andere vrouwen, zijn vrouw doet de kinderen. Ze is zwanger van hun derde. Ze knikt. Ergens in Louisiana verkoopt een man zichzelf als grote broer voor vijftig dollar per maand. Hij groeide op in een huis waar zijn vader zijn kinderen niet mocht zien. Zijn moeder wordt door hem beschuldigd het huis twee keer in brand te hebben gestoken voor het verzekeringsgeld. Hij verkoopt de veiligheid van een gezin en ouderwetse waarden. Of hij daarin gelooft is de verkeerde vraag. De clip scoort.
Theroux denkt de buitenstaander te zijn. Maar Sullivan filmt hem terug, de vrienden filmen zichzelf, en voor Netflix levert het allemaal keurige content op over een systeem dat content maakt. Theroux stapt erin en wordt opgeslokt. Onvermijdelijk, en precies daardoor zo gevaarlijk. Sullivan weet dat allang. Hij zette de camera aan voordat Theroux binnenkwam.
Ik keek het twee keer.
Groet, Jeroen.