Oekraïne was te doen. Dat klinkt cynisch, maar zo voelde het. Elke avond voor het slapengaan: Boekestijn en De Wijk, twee stemmen die de frontlinie uitlegden als een bordspel. Eén conflict, twee deskundigen, een cadans waar ik heerlijk van sliep.
Dat was drie jaar geleden. Nu bestrijkt de dagelijkse podcast van de twee heren Oekraïne, Iran, Venezuela, Israël en China, en welk ander geopolitiek conflict ook. Het format is hetzelfde. De wereld is groter geworden dan het format aankan, en ik hoor ze soms zoeken.
Turkse olietanker op sanctielijst geraakt door drone voor kust van Turkije. Advocaat Ali B. trekt vergelijking met zaak Lucia de B. F1 past kwalificatieregels aan en hoopt dat coureurs voluit kunnen racen in kwalificatie. Drie koppen van vandaag op nu.nl, op één scherm, op één moment. Het brein geeft het op.
Ik dacht altijd dat een goed geïnformeerde mens iemand is die alle actualiteiten bijhoudt. Nu twijfel ik: is degene die afhaakt is een slechte mens? Of is dat gewoon een vermoeid mens. Vermoeide mensen zijn immers makkelijk te bespelen.
Ik groeide op met drie zenders. De VPRO was de boze wolf, mijn ouders lazen de KRO Microgids, en ik keek Netwerk, elke dag een andere redactie. Die beperking had een bijwerking die niemand noemde: de wereld was te begrijpen. Niet doordat er minder gebeurde, maar doordat er minder werd doorgelaten. Of dat naïef was of wijs, weet ik nog steeds niet.
Tegenwoordig val ik in slaap met de podcast "Liefde van nu" van Corine Koole. Onlangs luisterde ik naar David, 39 jaar, dominee in Amsterdam-Zuid. Al veertien jaar getrouwd. Hij had het over God als een soort derde partner in zijn huwelijk, aanwezig bij de ruzies, bij het vrijen, bij het zwijgen. Koole zegt zelf dat labels vervagen en grenzen tussen liefde en vriendschap minder scherp worden. Misschien is dat ook zo. De liefde blijkt ook ingewikkelder dan ze ooit was. Maar het heeft een stem. En het onderwerp kent iedereen van binnenuit.
Dat is precies wat het nieuws steeds minder lijkt te hebben.
Ik slaap er beter van. Dat vind ik vaak een geruststellende gedachte, en soms een verontrustende.
Groet, Jeroen.