Nathalie van Berkel is weg. Nog voor haar eerste werkdag. Een opgepoetst CV, HBO-propedeuse werd universitaire master Wikipedia. Binnen 24 uur afgebrand.
Terwijl Ivo Opstelten maandenlang de Kamer voorhield dat er slechts 1,25 miljoen gulden naar drugscrimineel Cees H. was gegaan Vandaag Inside. Het was 4,7 miljoen. Het bonnetje? "Onvindbaar", zei Opstelten bij herhaling De Belegger. Ambtenaren en magistraten wisten dat hij loog. Meerdere waarschuwingen naar Den Haag werden genegeerd Vandaag Inside. Teeven bevestigde achter gesloten deuren al in april 2014 het echte bedrag aan een topambtenaar, de Kamer hoorde er niets van EenVandaag.
Een jaar lang laveren. Een jaar waarin premier Rutte zei: "Ik zou Opstelten er zo weer bij willen" EenVandaag. Pas toen Nieuwsuur het bonnetje publiceerde, stapten ze op. Teeven keerde drie weken later gewoon terug als Kamerlid Wikipedia.
We hebben in Nederland een merkwaardige hiërarchie: een CV-leugen is erger dan de Kamer jarenlang voorliegen. Een domme fout zwaarder dan systemisch bedrog.
Het patroon? We vergeven grote, complexe zonden, die zijn te vermoeiend om boos over te blijven. Maar één duidelijke misstap? Daar kunnen we lekker ons vingertje bij opsteken. Simpel. Bevredigend. Klaar.
Van Berkel verdiende kritiek. Maar de razernij waarmee we ons op haar stortten terwijl Opstelten een jaar kreeg om te manoeuvreren, zegt meer over ons dan over haar.
We houden niet van bedrog. We houden van gemakkelijke schuldigen.
Groet, Jeroen.